fbpx

Witamy w Dworze Osmolice!

Jesteśmy gospodarstwem agroturystycznym o wyjątkowo pięknym położeniu. Otacza nas zabytkowy ogród z bezpośrednim dostępem do rzeki Wieprz. Dookoła Dworu rozciągają się pola i łąki. Wszechobecną ciszę przerywa tylko śpiew ptaków i szum drzew.

 

W promieniu 30 km od Dworu znajdują się ważne ośrodki miejskie takie jak: Ryki, Kock, Dęblin, Puławy, co czyni z nas atrakcyjne miejsce zarówno do spotkań towarzyskich jak i biznesowych.

 

 

 

HISTORIA DWORU

 

Historia OsmolicUdokumentowana historia Osmolic sięga XVI w., gdy ich właścicielem była rodzina Męcińskich. Z przeprowadzonych na tym terenie badań archeologicznych wynika jednak, że osadnictwo w Osmolicach istniało na długo przed powstaniem państwa polskiego, zaś w średniowieczu mogła istnieć tu jakaś osada, po której zachowały się fragmenty ścian dawnej ziemianki. Ze średniowiecza i wieków późniejszych pochodzą również fragmenty odnalezionych głęboko pod ziemią naczyń glinianych, ceramicznych  i szklanych.

 

Wojciech Męciński - założyciel i właściciel OsmolicPierwszym znanym nam z imienia i nazwiska właścicielem Osmolic był Wojciech Męciński urodzony w 1598 r., polski jezuita i misjonarz. Zapał apostolski czuł już od dzieciństwa, wspomagany dodatkowo cudownym uzdrowieniem, jakiego doświadczył w młodym wieku i widzeniem Matki Bożej, do której szczególną cześć zachował aż do swej męczeńskiej śmierci.

Gnany chęcią podróży misyjnej do Japonii, kraju wrogiego chrześcijaństwu, zapisał Osmolice Kolegium Jezuickiemu w Krakowie. Sam w 1642 r, po 10 latach tułaczki i w przebraniu Chińczyka, postawił stopy na japońskiej ziemi. W miesiąc potem schwytano go i przez osiem miesięcy bestialsko torturowano na 105 sposobów.  Nie przyniosło to jednak żadnych rezultatów, nie wyparł się wiary. Wydano więc na niego wyrok śmierci, do którego wykonania przystąpiono 17 marca 1643 r. Dla ośmieszenia i upokorzenia skazanego ogolono i pomalowano na czerwono. Przyprowadzonego na miejsce kaźni, związano i powieszono głową w dół nad wykopanymi w ziem i i napełnionymi zgniłą i stęchłą wodą dołami. Później zaczęto podtapiać, opuszczając i zanurzając głowę w tę bagienną wodę aż do pasa, i trzymano w niej aż do prawie zupełnego utopienia lub upływu krwi z nosa i ust. Wówczas na chwilę unoszono skazańca  dla zaczerpnięcia przez powietrza, aby następnie powtarzać całą torturę od nowa. Trwało to kilka dni. Ojciec Męciński odszedł 23 marca 1643 r.

W wieku XIX Osmolice, od pewnego czasu będące już w prywatnych rękach, stały się własnością Ludwika hrabiego Krasińskiego. To on znacząco wpłynął na rozwój tego miejsca tworząc tu prężnie działające gospodarstwo rolno-hodowlane. To hrabiemu zawdzięczamy tradycję hodowli koni, których był wielkim pasjonatem.Hrabia Ludwik Krasiński Ślady dawnej świetności osmolickiej stadniny można jeszcze odnaleźć w dawnych czasopismach. Wzmianka z 19 czerwca 1885 r. zamieszczona w czasopiśmie „Kłosy” wymienia przepyszny okaz pięcioletniego ogiera Suffolka „Tęgi” wyhodowanego w Osmolicach, po ojcu słusznie  podziwianym już na wystawie naszej koni w 1880 r. i  nagrodzonego srebrnym medalem, przedstawił nam typ potężnej kostnej i mięśniowej budowy, wymaganej od silnego konia roboczego.

Na mocy testamentu z 29 maja 1894 r. ogłoszonego 10 maja 1946 roku, dziedziczką dóbr Osmolice została nieletnia córka hrabiego Maria Ludwika Joanna Józefa Krasińska, po mężu księżna Czartoryska. Książę Adam Czartoryski osmolicką stadninę rozwinął w kierunku hodowli anglo-normadów, które importowano z Francji. Na początku XX w. były tam 33 klacze anglo-normandzkie, w tym 20 importowanych. Wkrótce jednak księstwo zrezygnowało z dalszego prowadzenia gospodarstwa w Osmolicach i najpierw oddali je w dzierżawę. Następnie w 1940 r. sprzedali na własność Stanisławowi Leśniowskiemu, przyszłemu teściowi Zofii Sikorskiej – jedynej córki generała Władysława Sikorskiego. Odwiedziła ona kilkakrotnie letnią rezydencje swoich teściów. Sam generał również spędził w Osmolicach kilka dni późnym latem 1939 r. Podczas jego pobytu i z jego inspiracji powstały tu pierwsze zręby Organizacji Wojskowej (OW) – konspiracyjnego ruchu oporu względem Niemiec, docelowo zalążka przyszłej armii polskiej.

 

Dwór w Osmolicach nad Wieprzem przed 1939 rokiem

Dwór w Osmolicach nad Wieprzem przed 1939 rokiem.
Zdjęcie przekazane przez p. Teresę Leśniowską-Baker państwu Sokołowskim.

 

Stanisław Leśniowski

Stanisław Leśniowski

Państwo Leśniowscy na stałe mieszkali w Warszawie. Osmolice odwiedzali tylko w miesiącach letnich. Pod nieobecność właścicieli nad funkcjonowaniem gospodarki czuwał zarządca, który doglądał prac polowych, sadu, warzywniaka i licznej trzody. Z rolnictwem zresztą był Leśniowski ściśle związany przez całe życie, najpierw jako student Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach, potem kierownik stacji doświadczalnych w Kutnie i Sobieszynie, wreszcie jako dyrektor Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie.

 

Zofia Leśniowska - Dwór Osmolice

Na rodzinie Leśniowskich kończy się okres świetności i w ogóle istnienia dworu w Osmolicach. Wojna, a potem dojście do władzy komunistów sprawiły, że Leśniowski zmuszony był okoliczne pola i łąki rozprzedać, zaś sam dworek został mu odebrany na mocy reformy rolnej, następnie rozparcelowany i rozebrany.

 

Obecni właściciele przywrócili temu miejscu należną mu świetność i starają się, by pamięć o tym terenie oraz jego właścicielach nie poszła w zapomnienie.

 

Zapraszamy do odwiedzenia tego wyjątkowego miejsca!

 

Jak do nas dojechać?

Dwór Osmolice - mapa dojazdu, Moto Park Ułęż